ΓΙΑΤΙ Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΟΦΕΛΕΙΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ

Greek Spirit 

15 Μαίου 2020

Ακόμα είναι νωρίς για μια πλήρη και εμπεριστατωμένη εκτίμηση των συνεπειών της πανδημίας στην διαδικασία της παγκοσμιοποίηση, ωστόσο υπάρχουν ενδείξεις 'ότι η Γερμανία θα ωφεληθεί περισσότερο απ όλους.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δημιουργήθηκε με τις ευλογίες των ΗΠΑ για να αποφευχθεί νέος πόλεμος με υπαιτιότητα των Γερμανών. 

Αν λάβουμε το παραπάνω αξίωμα ως αληθές δεν θα μπορούσαμε ποτέ ωστόσο να το επεκτείνουμε στα τεκταινόμενα μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και της ένωσης της Γερμανίας.

Οι Αμερικάνοι στέγασαν στο όραμα της ευρωπαϊκής ΄ένωσης όσους ναζιστές γλύτωσαν απο την καταδίκη. Βέβαια, οι ναζιστές αυτές αποτελούσαν εκατομμύρια,, το σύνολο σχεδόν της μορφωμένης αριστοκρατίας και της καταρτισμένης μεσαίας τάξης. Οι Αμερικάνοι κατάλαβαν ότι μπορεί στην δίκη της Νυρεμβέργης να καταδίκασαν σε θάνατο μερικές εκατοντάδες ναζιστές, θα ήταν ωστόσο αδύνατον να εκτελέσουν μερικό εκατομμύρια απο τους υπόλοιπους Γερμανούς οι οποίοι είδαν τους ναζιστές ηγέτες τους να εκτελούνται αλλά ποτέ δεν αποδέχθηκαν την ήττα τους.

Ετσι οι Αμερικάνοι κι οι Βρετανοί πίστευσαν ότι εάν ρίξεις 60 κιλά βοθρολύματα σε μια δεξαμενη με 3000 κιλά τα λύματα αυτά θα επιμολύνουν την δεξαμενή αλλά όχι σε επικίνδυνο επίπεδο.Αυτό έκανα με την Γερμανία, διέχυσαν την ναζιστική πανούκλα σε ενα μόρφωμα όπως την ευρωπαϊκή ένωση με την ελπίδα ότι η Γαλλία κι η Βρετανία θα έλεγχαν τους Γερμανούς .

Οι Γερμανοί ηττημένοι δέχθηκαν την στρατηγική αυτή των ευρωαντλαντιστών αλλά μόνο για να κερδίσουν χρόνο για αναδιοργάνωση.

Οι Γερμανοί χρησιμοποίησαν για την αντεπίθεση τους τα δις των κλοπιμαίων που άρπαξαν τόσο απο τις κατακτημένες χώρες όσο κι από τους Εβραίους , δις τα οποία κατέθεσαν στην Ελβετία και Νότια Αμερική.

Επίσης χρησιμοποίησαν την ελίτ των γερμανών ναζιστών επιστημόνων που αναγκάσθηκαν να εργασθούν για τις ΗΠΑ μετά τον πόλεμο και η οποία ελίτ αποτελεί την πέμπτη φάλαγγα των ΗΠΑ.

Από κοντά κι οι Γερμανοί που δραπέτευσαν στην Νότια Αμερική κι όπου εγκατέστησαν χούντες σε Χιλή , Αργεντινή με την συνεργασία των Γερμανών ναζιστών που δούλευαν στις ΗΠΑ και γρήγορα κατέλαβαν θέσεις εξουσίας στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση.

 Η Γερμανία μετά την ένωση της  και την πτώση του Βερολίνου διαπίστωσε με τρόμο δύο κινδύνους.Ο πρώτος αφορούσε στο τεράστιο κόστος απορρόφησης του σόκ της ενωσης με την ψοφοδεή οικονομία της πρώην ανατολικής γερμανίας. Ο δεύτερος αφορούσε στον κινεζικό οικονομικό κίνδυνο.Οι Κινέζοι το 1990 παρήγαγαν φθηνά βιομηχανικά προϊόντα λόγω του φθηνού εργασιακού κόστους και του προστατευτισμού του κράτους το οποίο επιδοτούσε την κινεζική βιομηχανία κι απαγόρευε τον ξένο ανταγωνισμό εντός της Κίνας.

Οι Γερμανοί τότε συνλελαβαν την ιδέα της ευρωζώνης και του ενιαίου νομίσματος. 

Απώτερος στόχος ήταν η κινεζοποίηση της Ευρώπης δηλαδή η κατάργηση κι απεμπολισμός όλων των δικαιωμάτων και του κράτους πρόνοιας προκειμένου να μειωθεί το εργασιακό κόστος. 

Απαραίτητο συμπλήρωμα στην κινεζοποίηση της Ευρώπης ήταν κι η εισαγωγή μεταναστών απο τριτοκοσμικές χώρες οι οποίοι θα εργάζονταν για ψίχουλα κι η επιδότηση τους τα πρώτα χρόνια της εγκατάστασης τους θα στοίχιζε λιγότερο απο μια οικονομική πολιτική ενίσχυσης του δείκτη γεννήσεων των Ευρωπαίων.

Βέβαια η  Γερμανία για να ανταγωνισθεί την Κίνα χρειάζονταν και την τεράστια  βιομηχανική υποδομή αυτής γιαυτό κι έβαλε στο μάτι την Ουκρανία η οποία επι ΕΣΣΔ φιλοξενούσε την ελί της βιομηχανική υποδομής της σοβιετικής ένωσης και η οποία μετά το 1990 έμεινε κληρονομιά στην ανεξάρτητη πλέον Ουκρανία.

Ωστόσο οι Γερμανοί ξέχασαν ή παρέβλεψαν το σημαντικότερο παράγοντα ανάπτυξης της Κίνας κι ο οποίος είναι ο προστατευτισμός της οικονομία απο το κομουνιστικό κόμα, προστατευτισμός που εκτείνεται σε ένα φάσμα μέτρων όπως η ενίσχυση με φθηνά δάνεια, η απαγόρευση ξένων ανταγωνιστικών επενδύσεων , η χειραγώγηση των τραπεζών προς όφελος των δανειοδοτημένων, η δυστοκία σε ότι έχει σχέση με τα εργασιακά διακαιώματα.

Οι Γερμανοί απ όλα τα παραπάνω εφάρμοσαν την μόνο την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων διατηρώντας αμετάβλητες τις αμοιβές των εργαζομένων στην Γερμανία επι δέκα χρόνια. Ωστόσο οι Γερμανοί απέτυχαν στα υπόλοιπα χαρακτηριστικά του μοντέλου προστατευτικού καπιταλισμού κι οι λόγοι είναι δύο.Ο πρώτος είναι ότι η Γερμανία αποτελεί χώρα της Δύσης και πρέπει να υπακούει στα νεοφιλελεύθερα οικονομικά δόγματα κι ο δεύτερος είναι ότι η Γερμανία δεν μπορούσε να επέμβει στα κράτη μέλη της Ε.Ε. με την αμεσότητα που το κομουνιστικό κόμμα της Κίνας επεμβαίνει στις επαρχίες της.

Η Γερμανία έπρεπε να ξεπεράσει το εμπόδιο που λέγεται εθνική κυριαρχία των κρατών κι ειδικά των νότιων κρατών της Ευρώπης.

Δηλαδή ενω το κομουνιστικό κόμμα της Κίνας διέταζε την τάδε τράπεζα να χαμηλώσει τα επιτόκια της στα δάνεια της βιομηχανίας, η Γερμανία θα έπρεπε να ξεπεράσει το εμπόδιο του κατακερματισμού του τραπεζικού τομέα στην Ευρώπη. 

Και το αντίθετο. Ενω το κομουνιστικό κόμμα της Κίνας θα αποφάσιζε και θα διέταζε την κρατική επιδότηση σε μια νεα βιομηχανική μονάδα η Γερμανία θα έπρεπε να κάνει το ίδιο χωρίς όμως να φανεί ως αφελής προς μια χώρα του ευρωπαϊκού νότου. Λέω νότου διότι οι Γερμανοί έχουν συνάψει ατυπη συμμαχία με Σκανδιναβία, Ολλανδία, Αυστρία, Τσεχία,Δανία και δρουν απ ο κοινού μέσα σε ένα αόρατο αλλά πανίσχυρο παρασκηνιακό κύκλο.

Ένα πρόβλημα που μοιράζονταν Κίνα και Γερμανία ήταν το ενεργειακό. Τόσο η Κίνα όσο κι η Γερμανία δεν παράγουν υδρογονάνθρακες. Έτσι η Γερμανία είναι εξαρτημένη απο την Ρωσία κι η Κίνα απο την Μέση Ανατολή. Ωστόσο η Ρωσία είναι σχεδόν όμορη χώρα με την Γερμανία, ειδικά εάν λάβουμε υπ όψιν τον θύλακα του Καλίνινγκραντ, κι η Γερμανία πρέπει συνεχώς να εξευμενίζει την ρωσική αρκούδα με επενδύσεις προκειμένου να διατηρεί την απρόσκοπτη τροφοδοσία της με ρωσικό αέριο.

Το 2009 οι Γερμανοί πρότειναν στο Κατάρ την υλοποίηση ενός αγωγού που θα ξεκινούσε απο το Κατάρ θα διέσχιζε την Ιορδανία, Συρία, Τουρκία , Ελλάδα, Ιταλία , Αυστρία. Οι Σύριοι δεν δέχθηκαν το σχέδιο κι έτσι η Γερμανία έβαλε το Κατάρ να πολεμήσει τον Άσαντ το 2011 .

Το Κατάρ ωστόσο ζήτησε ως αντάλλαγμα την παράδοση της νότιας Ευρώπης την οποία προορίζει για την αναβίωση της πάλαι ποτέ προ μεσαιωνικής αυτοκρατορίας των Αράβων . Οι Γερμανοί δεχθήκαν και παρείχαν την πολιτική υποστήριξη με τις συνθήκες του Δουβλίνοιυ και Σένγκεν για την εισαγωγή μεταναστών με τα έξοδα του Κατάρ.

Η Γερμανία ήθελε μια ευρωπαϊκή ένωση που να αποτελείται μόνο απο τις χώρες του βορά και τον ευρωπαϊκό νότο παραδομένο στο ισλάμ απο όπου και θα παίρνει φθηνούς εργάτες. Αυτό αποτελεί μια στρατηγική υποχώρηση στα οράματα της Γερμανίας η οποία παραχωρεί έδαφος στο Κατάρ και τον σύμμαχο του την Τουρκία με αντάλλαγμα την ακεραιότητας της γερμανόφωνης και σκανδιναβικής Ευρώπης.

Η Γερμανία αναγκάσθηκε σε υποχώρηση διότι η Κίνα απο το 2015 και μετά άρχισε να εμφανίζεται δυνατότερη σε τρία σημεία .
Το πρώτο είναι η διείσδυση της στην Ευρώπη μέσω Ιταλίας. Το δεύτερο είναι η τεχνολογική πρόοδος της Κίνας και η βιομηχανική παραγωγή όλο και πιο ποιοτικών προϊόντων υψηλής τεχνολογίας όπως αυτοκίνητα και τηλεπικοινωνίες. Το τρίτο σημείο είναι ότι οι Γερμανικές βιομηχανίες που δραστηριοποιούνται στην Κίνα αναγκάσθηκαν να συμμαχήσουν άνευ ΄'ορων με τους Κινέζους υπο την απειλή της ολοκληρωτικής εκδίωξης τους, Έτσι οι Γερμανοί βρέθηκαν παγιδευμένοι βλέποντας τις επενδύσεις τους στην Κίνα και τα προϊόντα τους να αποτελούν αντικείμενο υποκλοπής χωρίς όμως να μπορούν να αποσυρθούν χωρίς ζημιές δις.

Η πανδημία ωστόσο δείχνει να θεραπεύει πολλές απο τις πληγές της Γερμανίας στην προσπάθεια της για τον ανταγωνισμό με την Κίνα.

Η οικονομική καταστροφή που θα ακολουθήσει συνέπεια του lockdown μπορεί να σηκώσει κουρνιαχτό ο οποίος θα μπορούσε να καλύψει την απόσυρση της γερμανικής  βιομηχανικής παραγωγής απο την Κίνα και την επαναφορά της στην Ευρώπη ΚΑΙ Τουρκία . Εάν η Γερμανία αποτολμούσε μια τέτοια απόσυρση σε καιρούς που η οικονομία δεν είχε πληγεί απο την πανδημία τότε θα αποτελούσε ένα παρανοϊκό εγχείρημα και τελείως αντιαναπτυξιακό. Αλλά η πανδημία και η καταστροφή που φέρνει μπορεί να διακιολογήσει πολλές αποφάσεις οι οποίες έχουν περισσότερο συναισθηματικό και πολιτικό υπόβαθρο απο ένα ακραιφνώς οικονομικό.

Εξάλλου, η πανδημία φέρνει μεγάλη καθυστέρηση έαν όχι πισωγύρισμα στην ολοκλήρωση της παγκοσμιοποίησης. Τα σύνορα κλείνουν υπο τον φόβο της μόλυνσης κι αυτό αποτελεί τέλεια δικαιολογία για την επιστροφή των μονάδων παραγωγής από την Κίνα στην Ευρώπη. 

Μάλιστα δε, η επερχόμενη οικονομική καταστροφή κι η απορύθμιση της αγοράς εργασίας θα δώσει την τέτοια δικαιολογία για την επαναλειτουργία των επαναπατρισθέντων βιομηχανιών με μεροκάματα πείνας . Ποιος χρειάζεται πλέον την Κίνα και την παγκοσμιοποίηση; 

Γιαυτό και βλέπουμε την Γερμανία να σαμποτάρει κάθε προσπάθεια ανάκαμψης  των οικονομιών της Ευρώπης με γελοία μέτρα εναντίον του τουρισμού που αποτελεί μια βιομηχανία που ΠΡΩΤΙΣΤΟΣ ταίζει την Γερμανική οικονομία κι όχι τις οικονμίες του νότου εφόσον οι tour operators που είναι βορειοευρωπαίοι παιρνουν την μερίδα του λέοντος απο τα πακέτα που πληρώνουν οι τουρίστες.

Συμφέρει την Γερμανία μια οικονομική κρίση χειρότερη του 2008, χειρότερη του 1930, διότι θα της δώσει την ευκαιρία να μειώσει μεν τον ορίζονταν των βλέψεων της αλλά να περιχαρακωθεί ισχυρότερη εντός της Ευρώπης δε.

άποψη μου είναι ότι  η ίδια η Γερμανία έσπειρε την πανδημία , αρχίζοντας απο την Κίνα , την οποία τα τελευταία πέντε χρόνια αδυνατεί αν την ελέγξει όπως έκανε απο το 1990 μέχρι το 2015.

Οι γερμανοί βιομήχανοι θα επιστρέψουν στην Ευρώπη όπου η υποδαυλισμένη και συντηρούμενη απο την γερμανία οικονομική κρίση θα φέρει επιτέλους στην κινεζοποίηση της ευρώπης και θα δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η Γερμανία θα μπορεί να επεμβαίνει στιος χώρες μέλη της Ε.Ε. και τον τραπεζικό τους τομέα ως απόλυτος κυβερνήτης όπως ακριβώς κανει και η κινεζική κυβέρνηση.

Το πρόβλημα της ενεργειακής απεξάρτησης βέβαια παραμένει. Το ίδιο πρόβλημα έχει και η Κίνα. Ωστόσο η Κίνα έχει αρχίσει δειλά βήματα στην εξόρυξη πετρελαίου στο έδαφος της αλλά η κύρια προσπάθεια της είναι η με την βία κατάκτηση των κοιτασμάτων που ανήκουν στο Βιετνάμ και Ινδονησία, δηλαδή στις νότιες θάλασσες της,

Το ίδιο θα κάνειο κι η Γερμανία η οποία θα χρησιμοποιήσει την Τουρκία για την κατάκτηση των κοιτασμάτων της Μεσογείου, δηλαδή Ελλάδας, Κύπρου, Αιγύπτου, Λιβύης, Ισραήλ.