ΤΟ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΌ ΧΑΟΣ ΚΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ

Greek Spirit

23 Ιανουαρίου 2020

Το 1988 οι μυστικές υπηρεσίες του Καντάφι ανατινάζουν στον αέρα πολιτικό αεροσκάφος το οποίο ήταν γεμάτο Αμερικανούς οι οποίοι ταξίδευαν από το αεροδρόμιο Χιθροου της Βρετανίας στις ΗΠΑ.

Το αεροπλάνο έπεσε αμέσως μετά την απογείωση του στο χωριό Λοκερμπι. Εκτός από τους εκατοντάδες Αμερικανούς επιβάτες σκοτώνονται και δεκάδες κάτοικοι του Λοκερμπι.

Ο Καντάφι αρχικά αρνούνταν κάθε ανάμειξη αλλά τελικά το 1999 και κατόπιν πιέσεων του ΟΗΕ παρέδωσε στην Βρετανία τους δύο ενόχους οι οποίοι κι ήταν άνδρες των μυστικών υπηρεσιών του.

Το 1990 κι ενώ η δύση δικαίως πίεζε τον Καντάφι να παραδεχθεί το έγκλημα του το οποίο και εκτέλεσε προς υποστήριξη των παλαιστίνιων, η Λιβύη ζούσε στην σκιά της ήττας της πολεμικής της αναμέτρησης με το Τσαντ, τον νότιο γείτονα της.

Σε εκείνο τον πόλεμο επικεφαλής των ηττημένων λιβυκών δυνάμεων ήταν ο συνταγματάρχης Χαλιφα Χαφτάρ. Ο Χαφτάρ αρχικά απολάμβανε της εύνοιας του Καντάφι εφόσον το 1979 τον είχε βοηθήσει να αναλάβει την εξουσία με πραξικόπημα.

Ωστόσο η ήττα του Χαφτάρ αλλά κι η εξευτελιστική αιχμαλωσία του από το Τσαντ τον έθεσε σε δυσμένεια κι ήταν σίγουρο ότι εάν ποτέ απελευθερώνονταν και επέστρεφε στην Λιβύη ο Καντάφι θα τον εκτελούσε.

Έτσι το 1990 και δύο χρόνια μετά την τρομοκρατική ενέργεια στο Λοκερμπι οι Αμερικανοί θεώρησαν ότι ο Χαφτάρ θα τους ήταν χρήσιμος στο μέλλον σε ενδεχόμενη ενέργεια ανατροπής του Καντάφι.

Οι ΗΠΑ απελευθέρωσαν τον Χαφτάρ απο το Τσαντ και του έδωσαν καταφύγιο στην Αμερική για  δεκαπέντε χρόνια μέχρι το 2015

Έτσι ο Χαφτάρ μπορεί με ασφάλεια να θεωρηθεί ως άνθρωπος των ΗΠΑ στην μετά Καντάφι Λιβύη.

Ο Χαφτάρ οργάνωσε τον LNA  δηλαδή τον στρατό του σαφως με αμερικανική βοήθεια.

Ωστόσο, στην πορεία το πράγμα περιπλεχθηκε.

Παρόλο που ο Χαφτάρ θεωρείται άνθρωπος των ΗΠΑ, οι ΗΠΑ και η Ε. Ε. έχουν αναγνωρίσει ως επίσημο κυβερνήτη τον αντίπαλο του Χαφτάρ τον Σαράτζ, ο οποίος είναι τουρκικής καταγωγής με οικογένεια με ρίζες από την Οθωμανική κατοχή της Λιβύης.

Τον Σαράτζ όμως στηρίζει και το Κατάρ το οποίο ανεπίσημα αλλά και πολύ φανερά είναι πλεον σύμμαχος της Ρωσίας και της Τουρκίας.

Βέβαια, οι ΗΠΑ διατηρούν στρατό στο Κατάρ κάτι το οποίο δείχνει την ομαλότητα των σχέσεων τους αλλά όλοι γνωρίζουν ότι το Κατάρ έχει προσχωρήσει στην ρωσική σφαίρα επιρροής.

Τον Χαφτάρ στηρίζει η Αίγυπτος η οποία κρατάει μια διφορούμενη στάση μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας αλλά η συμμαχία της με την Σαουδική Αραβία την καθιστά περισσότερο σύμμαχο των ΗΠΑ εφόσον Σαουδική Αραβία κι ΗΠΑ είναι στενοί συνεργάτες εναντίον του Ιράν

Αλλά το πράγμα έχει και συνέχεια. Παρόλο που ο Χαφτάρ είναι εκλεκτός των Αμερικανών έτυχε της υποστήριξης της Ρωσίας στο στρατιωτικό επίπεδο. Η Ρωσία έχει αποστείλει μισθοφόρους Ρώσους οι οποίοι παρόλο που δεν έχουν εμπλακεί στον βαθμό  που νομίζουμε, προσφέρουν ωστόσο πολύτιμη βοήθεια.

Άρα η Ρωσία βοηθά τον εκλεκτό των ΗΠΑ.

Ναι, αλλά...

Η Ρωσία επίσημα και στο διπλωματικό επίπεδο στηρίζει την Τουρκία στο Λιβυκού θέμα η οποία στηρίζει τον αντίπαλο του Χαφτάρ τον Σαρατζ. Ο Σαράτζ στηρίζεται από το Κατάρ το οποίο όπως είπαμε πιο πάνω είναι ανεπίσημος αλλά εξόφθαλμος σύμμαχος της Ρωσίας.

Άρα η Ρωσία μπορεί να βοηθά τον Χαφτάρ με μισθοφόρους αλλά επίσημα βοηθά τον Σαράτζ για να μη στεναχωρησει το Κατάρ.

Το θέλω να πω με όλα αυτά; ότι όταν μια χώρα πέσει θύμα της περίφημης '' διεθνής κοινοτητας'' τότε όλοι την κοροϊδεύουν με κοινό παρανομαστή την υφαρπαγή των ενεργειακών πόρων της προς ικανοποίηση των συμμαχιών.

Η Ελλάδα έχει φυσικούς ενεργειακούς πόρους και είναι και στο χείλος της διάλυσης.

Γιαυτό και πρέπει να αρχίσει να κινείται μέσα σε αυτή την τρικυμία ως πλοίο το οποίο είναι αδύνατον να κατασιγάσει την τρικυμία αλλά πρέπει να πλεύσει χωρίς να μπατάρει.

Εφόσον μας δίνεται η ευκαιρία να στείλουμε τους PATRIOT πυραύλους μας στα στενά του Ορμουζ ας το κάνουμε για να μείνουμε στην επιφάνεια ως έστω υπό-σύμμαχοι των ισχυρών.

Στα στενά του Ορμουζ διακυβεύεται η παγκόσμια ενεργειακή αυτάρκεια. Τα στενά του Ορμουζ είναι η έξοδος του Περσικού κόλπου που από την μία μεριά είναι η αραβική χερσόνησος και από την άλλη το Ιράν το οποίο απειλεί να απαγορεύσει την διέλευση των τάνκερ που καθημερινά διακινούν 21 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου προς όλο τον κόσμο.

Αντί να περιμένουμε το '' πάρσιμο της Πόλης '' ας δράσουμε ως κυρίαρχο κράτος που εκπληρώνει υποχρεώσεις προς συμμάχους.